مدولاتورهای آنالوگ و دیجیتال دستگاه هایی هستند که در سیستم های ارتباطی برای تعدیل سیگنال ها برای انتقال استفاده می شوند. آنها اهداف مختلفی را دنبال می کنند و بر اساس اصول مختلفی عمل می کنند:
مدولاتورهای آنالوگ:
تکنیک مدولاسیون:مدولاتورهای آنالوگ سیگنال های پیوسته را دستکاری می کنند که می توانند به صورت ولتاژ، جریان یا سایر پارامترهای آنالوگ متفاوت نمایش داده شوند. تکنیک های متداول مدولاسیون برای سیگنال های آنالوگ شامل مدولاسیون دامنه (AM)، مدولاسیون فرکانس (FM) و مدولاسیون فاز (PM) است.
نمایش سیگنال:سیگنال ورودی در مدولاسیون آنالوگ پیوسته است و می تواند هر مقداری را در محدوده مشخصی بگیرد. فرآیند مدولاسیون شامل تغییر برخی جنبه های سیگنال حامل متناسب با مقادیر لحظه ای سیگنال ورودی است.
موارد استفاده:مدولاسیون آنالوگ معمولاً در پخش رادیویی سنتی، تلویزیون آنالوگ و برخی از اشکال ارتباط رادیویی دو طرفه استفاده می شود.
مدولاتورهای دیجیتال:
تکنیک مدولاسیون:از سوی دیگر، مدولاتورهای دیجیتال با سیگنال های گسسته ای کار می کنند که داده های باینری را نشان می دهند. تکنیکهای مدولاسیون رایج برای سیگنالهای دیجیتال شامل کلیدهای تغییر دامنه (ASK)، کلیدسازی تغییر فرکانس (FSK) و کلیدسازی تغییر فاز (PSK) است.
نمایش سیگنال:در مدولاسیون دیجیتال، سیگنال ورودی دنباله ای از نمادهای گسسته است که معمولاً ارقام (بیت ها) باینری را نشان می دهد. فرآیند مدولاسیون شامل تغییر ویژگی های سیگنال حامل برای نشان دادن این نمادهای گسسته است.
موارد استفاده:مدولاسیون دیجیتال به طور گسترده در سیستم های ارتباطی مدرن از جمله رادیو دیجیتال، ارتباطات ماهواره ای، شبکه های سلولی و انتقال داده از طریق اینترنت استفاده می شود. این در سیستم های دیجیتال به دلیل توانایی آن در مقاومت در برابر نویز و اعوجاج ترجیح داده می شود و امکان برقراری ارتباط مطمئن تر و مقاوم در برابر خطا را فراهم می کند.
به طور خلاصه، تفاوت اصلی در ماهیت سیگنال هایی است که آنها با آنها کار می کنند. مدولاتورهای آنالوگ سیگنالهای پیوسته را کنترل میکنند، در حالی که مدولاتورهای دیجیتال با سیگنالهای گسسته کار میکنند که معمولاً دادههای باینری را نشان میدهند. انتخاب بین آنها بستگی به الزامات خاص سیستم ارتباطی و نوع اطلاعات در حال انتقال دارد.
